Elk jaar opnieuw krijgt de mama van Mo de kolder in haar hoofd wanneer het feest van de Sint nadert. Ze versiert het huis, strooit pepernoten rond, en de schoenen worden klaargezet. Maar wanneer Mo erachter komt dat de lieve Sinterklaas niet diegene is wie hij denkt te zijn, slaat zijn hart op hol wanneer een klasgenootje verdwijnt op de dag dat de Sint zijn intrede doet. Er is een grote toeloop en ook Mo en zijn vrienden zijn van de partij. Er loopt ook een rare man met lange baard tussen de kinderen in zichzelf  te mompelen: "kinderen stout", mompelt hij constant, en zwarte vogels vliegen rondom hem. Plots beginnen kinderen te verdwijnen. De eerste is Wouter, een nogal brutale jongen, en dan volgen er nog anderen. En is het toeval dat er een nare en norse man is komen wonen naast Mo met een bestelauto waar 'PJOTR Schoorsteenveger' op geschreven staat? Heeft het één met het ander te maken? Mo besluit op onderzoek te gaan samen met Amara, zijn beste vriendin. Nadat ze samen inbreken bij de schoonsteenveger besluit Mo zijn ervaringen te delen met de politie, maar die willen hem niet geloven want hij heeft zich schuldig gemaakt aan inbraak bij de buurman. Bijgevolg mag Mo niet meer onbewaakt het huis uit van zijn mama. Maar de dreiging om de ontvoerde kinderen terug te vinden vóór zes december wordt zo groot dat Mo een list verzint om te ontsnappen uit huis en de ontvoerde kinderen te gaan bevrijden. Zijn vriendinnetjes Amara en Shanti helpen hem zijn plan uit te voeren.

Een rollercoaster aan gebeurtenissen die vlot de lezer meeneemt en de spanning opvoert. Het is een aaneenschakeling van dreiging en angst, en ieder kind die maar iets op zijn kerfstok heeft, is bang om de volgende te zijn. Het einde van het verhaal is niet gespeend van geweld en klinkt een beetje ver gezocht, maar de hoofdpersonages worden zeer echt en levendig beschreven. Het hele avontuur van Mo en zijn vrienden ontrolt zich als een spannende film. De auteur Pieter Koolhaas weet te boeien. Een echt goed Sinterklaasverhaal met  illustraties van de bovenste plank. De kleuren zijn schitterend en de tekeningen voegen spanning toe maar roepen vooral de juiste sfeer op bij de tekst. Linde Faas weet hoe ze een verhaal kan versterken door haar karakteristieke manier van schilderen en tekeningen in de fijnste kleuren. Dat maakt het verhaal nog aantrekkelijker.