De tekenstijl van Charlie Mackesy herkende ik onmiddellijk. De jongen, de mol, de vos en het paard kon ik wel smaken. Van dit boek verwachtte ik dus ook wel iets.
Wat ik over het hoofd zag, was dat Mackesy deze keer enkel de illustrator was. Voor de tekst zorgde Vicky Cowie.

Dit boek telt vijf verhalen: De magie van Wisselweg Woud, Het grootste, idiootste insect, Het geheim van Slot Snittingen, Melvin de Mol, Wouter het Waterpaard. Oma is vijf dagen op bezoek bij haar kleinkinderen. Elke avond vertelt ze een verhaal aan één van hen. Het laatste verhaal is voor de hele bende.

In het eerste verhaal wandelt een steeds groter wordend groepje naar Wisselweg Woud. In het tweede verhaal wordt er een wens gekoppeld aan het vinden van een meikever. In het verhaal dat oma aan Grace vertelt, zal Plurk zich nog lang beklagen dat hij niet in geesten geloofde. Vervolgens probeert Majoor De Wit een mol uit z’n tuin te verjagen. Als de mol een rol krijgt, kan het paard natuurlijk ook niet ontbreken; het Waterpaard maakt z’n opwachting in het laatste verhaal.

De verhalen voelen, net als de illustraties erg dromerig en fantasierijk aan. Ze zijn los van elkaar te lezen. De gebruikte taal is erg klassiek. De tekst staat op rijm, maar helaas is dat absoluut geen meerwaarde. De rijmelarij was bij momenten over de top. Zeker als je de verhalen allemaal na elkaar leest, voelt het rijm erg gemaakt aan.

De vormgeving is dan weer mooi uitgewerkt. Een linnen rug en een leeslint zorgen voor extra cachet. 

Waarschijnlijk zal dit boek dankzij het uitzicht onder veel kerstbomen belanden, toch is er echt wel beter te vinden in deze stijl.