3+ | 2019
Amsterdam: Leopold
ISBN 978 90 258 7712 5
FICTIE , 24 p. , €14.99
gebonden
Vind dit boek in je bibliotheek!
waar in de bibliotheek
Lijst boekhandels
Bekijk op bol.com

Mijn mama

De hele dag zijn kleine olifant en zijn mama samen in de weer: ze spelen met de auto’s of spelen paardjerijden of verstoppertje, doen boodschappen, schommelen of geven de planten water. Daarbij mag kleine olifant zowat alles: op zijn mama klauteren, paardjerijden op haar rug, in de planten plassen. Maar heel soms is zijn mama boos op hem, en dan is ze echt boos, en gaat ze erg lang uitleggen waarom.

Een mooie ode aan een moeder, en aan moederliefde. Geschreven vanuit het standpunt van kleine olifant, wat maakt dat wat er letterlijk staat ook herkenbaar en begrijpelijk is voor een kleuter. Samen met een volwassene lezend en kijkend haal je er veel meer uit dan wat er letterlijk geschreven staat. Zo zegt kleine olifant dat niemand hem kan vinden wanneer hij zich verstopt, ook zijn mama niet. In de illustratie zie je dat hij gewoon achter haar weggekropen is, en zo snap je het spelletje dat elke moeder wel met haar kind speelt. Dat opvoeden gelijk staat aan zelfvertrouwen geven en loslaten, wordt mooi weergegeven in de tekst: “Ik wil heel graag vliegen. Mijn mama zegt dat alles mogelijk is, als je het maar wilt. Je ziet dat ik het al heel goed kan. Maar mijn mama vindt het moeilijk om me los te laten.” Het einde is wellicht poëtisch bedoeld maar toch wel een tikkeltje bevreemdend en moeilijk voor een kleuter: “’s Avonds klopt mijn mama de sterren van mijn broek. Ik geef haar een dikke knuffel en zeg: ‘Welterusten sterren, tot morgen!’” In tegenstelling tot het boek ‘Mijn papa’ heeft Annemarie van Haeringen hier zowel de illustraties als de tekst op zich genomen. In de illustraties ligt zoals altijd haar grootste kracht. Door de afwezigheid van achtergrond ligt de focus volledig op de figuren. De grote grijze massa van de olifantenmoeder staat daarbij in mooi contrast tot haar witte jurk vol kriebelige lijnen in vrolijke kleurtjes. De emoties die op elke olifantenkop met een paar lijntjes worden gesuggereerd, zijn indrukwekkend: de vertederende gelukzalige blik van de zwangere olifant, haar genieten bij het schommelen, haar echt boze blik.

Lieve Raymaekers
Moeder-kindrelatie