Keerpunt is zo’n boek dat je omwille van de softcover zachtjes vastpakt, maar dat dan ineens hard binnenkomt. De taal van Max windt er geen doekjes om: hij is ongelukkig en wil hier niet zijn. Het is een meerstemmig verhaal dat draait rond Max, een puberjongen die zijn leven compleet ziet kantelen. Ik vond het ontzettend aangrijpend hoe herkenbaar en actueel zijn situatie is. Max zit midden in een vechtscheiding en dat voel je op elke pagina. Sinds zijn ouders uit elkaar zijn, lijkt hij nergens nog echt thuis te horen. Alsof hij tussen twee werelden zweeft, zonder landingsplek. Dat Max zwart is, blijkt een tweede en bijkomstige hindernis.

De nieuwe vriend van zijn mama zal voor Max nooit meer zijn dan “de manager” (die bijnaam zegt genoeg). Naar zijn papa durft hij zich dan weer niet volledig keren, uit angst zijn mama pijn te doen. En net wanneer alles te zwaar wordt, valt ook nog zijn veilig haven en luisterend oor weg. Opa is (ongeneeslijk?) ziek. Als lezer voel je de uitzichtloosheid van de situatie. Dat Max heeft besloten dat het allemaal te veel is en dat hij in bed blijft liggen, begrijp je wel ergens. De pogingen van zijn moeder en “de manager” om hem eruit te krijgen, zijn goedbedoeld, maar zo drastisch dat ze hem uiteindelijk nog verder wegduwen. Zijn vlucht voelt daardoor bijna onvermijdelijk.

Vanaf het moment dat Max besluit te gaan wonen in de boot van zijn opa, wordt zijn blik steeds enger: alles wordt zwart-wit, goed of fout, blijven of verdwijnen. Hij wil onzichtbaar zijn, undercover, weg van alle verwachtingen. En dan opeens is er dat kleine meisje dat zijn hulp nodig lijkt te hebben. Max gaat in zijn beleving tot het uiterste voor haar, maar als lezer begin je je af te vragen: helpt hij haar echt, of is hij vooral zichzelf aan het redden? Als volwassene weet je dat Max een heleboel foute keuzes maakt.

Wat me bijzonder raakte, is hoe het boek laat zien dat hulp er wél is, maar dat je er soms eerst zelf klaar voor moet zijn. Er worden meerdere handen naar Max uitgereikt, en telkens opnieuw is het aan hem om ze vast te nemen. Dat voelt realistisch en hoopvol tegelijk. En gelukkig laat het verhaal ook zien dat je als jongere fouten mag maken, mag weglopen en toch opnieuw kansen krijgt.

Voor mij is Keerpunt een meeslepend, eerlijk en hoopgevend boek. Het doet pijn waar het moet, maar laat je niet achter in het donker. En dat maakte dat ik het met een warm hart dichtsloeg.