Hannah en de krokodil is een bijzonder en aangrijpend boek dat gebaseerd is op de gelijknamige documentaire, maar toch duidelijk op eigen benen staat. Waar de documentaire eerder beperkt bleef in taal en verhaallijn, biedt het boek een veel rijkere en gevoeliger uitwerking van het onderwerp. De stijl is mooi, genuanceerd en zorgvuldig opgebouwd, waardoor het verhaal echt binnenkomt. Ook de illustraties herinneren nog sterk aan de documentaire; ze zijn expressief, maar naar mijn gevoel niet de sterkste troef van het boek.

Wat dit verhaal zo krachtig maakt, is de manier waarop het thema eetstoornissen toegankelijk wordt gemaakt voor een jong publiek. Door het verhaal te vertellen vanuit het perspectief van de zus van iemand met een eetstoornis, krijgt de lezer een uniek en ontroerend standpunt: dat van machteloosheid, zorg en onvoorwaardelijke liefde. De symboliek van de krokodil als verpersoonlijking van de ziekte is een briljante vondst van de documentairemaker die is overgenomen in dit boek. Op deze manier maakt het iets ongrijpbaars plots tastbaar en invoelbaar. De warme, maar eerlijke band tussen de twee zussen geeft het boek een authentieke emotionele kern. Hannah en de krokodil is een knap en empathisch werk dat moeilijke thema’s bespreekbaar maakt voor kinderen.