Wanneer mama vraagt om zijn schoenen aan te doen, reageert Beau niet. Hij is zo in zijn fantasiewereld verzonken dat hij zelfs niet beseft dat er iets is gevraagd. De mama moet het een keer herhalen en later nog een keer, tot ze haar geduld verliest. Beau schrikt en begint zijn schoenen aan te doen. Mama verontschuldigt zich en zo kunnen ze samen vertrekken.

Wat dit boek zo mooi maakt is dat het heerlijk herkenbaar is en dat die herkenbaarheid zo knap is uitgebeeld. Niet vanzelfsprekend, want hoe maak je duidelijk dat een kind in zijn gedachten verdwaald zit in plaats van niet te willen luisteren, en hoe teken je de overstap die Beau maakt van zijn fantasiewereld vol vreemde monstertjes naar de realiteit waar mama staat te wachten. Wel, open het boek en je zal zien dat Polly Dunbar dat uitstekend heeft gedaan. Ze kreeg daarvoor hulp –en niet van eender wie: van haar twee kinderen! Hun tekeningen zijn als basis gebruikt voor dit boek. Veel kleur dus, veel vrolijkheid en fantasie; je krijgt een prima beeld van wat Beau bezig houdt. Op het moment dat hij dan volledig met zijn aandacht bij de vraag van zijn mama is, wordt de bladachtergrond volledig wit, geen kleur of monstertje te bespeuren. Tot mama en hij vertrokken zijn en mama zich afvraagt waarom het nu zo lang geduurd heeft voor hij zijn schoenen aan had. Het antwoord komt in de vorm van een stroom kleurige vormen achter Beau aan. 

De tekst is heel summier, maar het moet niet meer zijn: je kan de hele situatie perfect inbeelden, zowel als kind en als ouder.