Na het eerder verschenen speurboek Wat Mick zag, neemt Lars Delptrap zijn lezers opnieuw mee in een avontuur met Mick en Hannah. Waar de zoektocht zich toen afspeelde in een hotel in de Ardennen, vormt ditmaal de kermis het decor. De achtbaan is dé blikvanger, en Mick heeft de felbegeerde kaartjes veilig in zijn zak. Hoewel hij ze goed bewaakt, blijken ze na een rit in de wervelende octopus, gevolgd door een bezoek aan de goochelaar en het onderstebovenhuis plots spoorloos. Dus dient een nieuwe speurtocht zich aan.

De grote, sfeervolle prenten die telkens een dubbele bladzijde vullen, trekken de lezer meteen de kermiswereld binnen. De tekst blijft bewust eenvoudig en fungeert als een subtiele leidraad; het zijn vooral de personages en hun handelingen die de levendige kermis tot leven brengen. Het is wellicht pas wanneer Mick ontdekt dat hij zijn kaartjes kwijt is, dat de aandacht van de lezer op scherp komt te staan. En dat Micks verbijstering en veronderstellingen uitnodigen tot nauwkeuriger kijken en actief zoeken naar verborgen details.

De ontknoping zorgt voor een aangename verrassing. Wie ontdekt waar de kaartjes daadwerkelijk zijn gebleven, kan daarna met plezier terugbladeren om te zien hoe de verdwijning al die tijd in kleine beeldfragmenten zat verscholen. Delptrap speelt daarbij slim met verwachtingen, zet de lezer soms bewust op het verkeerde been en weeft tegelijk tal van kleine verhaallijnen van andere personages door de prenten. Intussen valt langzaam de avond en krijgt de kermis een steeds donkerder, bijna magische sfeer.

Dit boek is meer dan een zoekboek voor fanatieke speurders. Het is ook een uitnodiging om met minder enthousiaste kijkers samen op zoek te gaan en ze uit te nodigen tot, veronderstellen, ontdekken, verwoorden en vooral tot genieten.