Pim Lammers heeft inmiddels een indrukwekkend palmares binnen de jeugdliteratuur. De ongelofelijk grote, ongelofelijk gevaarlijke leguaan, 151 boeken, Ridder Roa of Ik denk dat ik ontvoerd ben zijn maar enkele van de titels waarmee hij zijn unieke stem liet horen. Met Ben je vergeten dat babygeitjes bestaan? brengt hij opnieuw een gedichtenbundel uit.

Het is poëzie over houden van, in al zijn vormen. Over een nieuwe vriend in de klas, tantes met vervagende herinneringen, gestolen momentjes en de tijd die je graag doorbrengt met de mensen die je het liefste hebt. Lammers schrijft vaak langere gedichten, zelden op rijm, maar altijd met een zachte eerlijkheid die meteen binnenkomt.

De gedichten worden vergezeld door zachte pastelkleurige illustraties. Soms vullen ze een volledige pagina, op andere momenten ondersteunen tekst en beeld elkaar op een subtiel evenwichtige manier. Nadia Meezen maakt herkenbare, tedere illustraties die je doen glimlachen en het sentiment van het gedicht nog net een tikje zichtbaarder maken. De glimlach die een gedicht oproept, wordt groter als je de tekening erbij ziet. De weemoed krijgt meer diepgang en soms laten de beelden je even verdwalen in je eigen herinneringen; terugdenken aan wat was, vooruitblikken op wat nog komt.

Toch slaagt Lammers er wonderwel in om zijn gedichten, ondanks de soms zwaardere thema’s, licht en toegankelijk te houden. Daardoor zijn ze bijzonder geschikt voor jongere lezers die hun eerste stappen in poëzie zetten. Voorlezen kan al vanaf jonge leeftijd; zelf lezen is zeker mogelijk vanaf een jaar of acht.