Mevrouw Ja omarmt het leven. Haar glas is altijd halfvol, ze hangt slingers op, geeft etentjes, plukt emmers vol bloemen, zingt, vertelt, schittert op een verkleedfeest, gaat graag op avontuur. Dat in schril contrast tot haar man die niet alleen introvert is maar ook een zwartkijker. Tot Mevrouw Ja op een dag nergens meer zin in heeft en Meneer Nee alles uit de kast haalt om haar op te monteren.

Wat een zalig prentenboek! Het contrast tussen beide personages is heerlijk uitgewerkt in concrete voorbeelden die voor zich spreken. Maar bovenal straalt het boek een onverwoestbare liefde uit, tussen twee mensen die elkaar laten zijn wie ze zijn, en er alles aan doen om de ander gelukkig te maken. Bladvullende illustraties dragen het verhaal, nee, geven het vleugels. Het contrast kan niet groter zijn tussen enerzijds de rozerode, pratende en lachende Mevrouw Ja in haar vrolijke zomeroutfit, en anderzijds de grijsblauwe, dik ingeduffelde, mistroostige meneer Nee. Je raakt niet uitgekeken op alle verklede figuren op het feest of op alle knotsgekke taarten die Mevrouw Ja bakt. Maar nog veel krachtiger is de zwarte dubbele bladzijde die daarop volgt, met enkel een bed in de verte en een miauwende kat op de voorgrond. Sprekender kan je niet weergeven hoe zwart het plots is in Mevrouw Ja haar hoofd. Inge Bogaerts daagt je uit de Grote Meesters uit de kunstgeschiedenis te herkennen waardoor zij zich voor een aantal prenten liet inspireren. Zo heeft Titiaan zijn Venus van Urbino alvast duidelijk model gestaan voor de uitgestrekte naakte Mevrouw Ja. De sprankelende tekst moet geenszins onderdoen voor de geweldige illustraties. Fijne dialogen, prettig om voor te lezen, geen woord te veel. Eenvoudig verwoord en rijk tegelijk: 

‘Ik omarm het leven’, zegt ze.

‘Maar het leven omarmt mij niet.’

In haar hoofd is het zo donker 

als aan de binnenkant van een schoen.

Dit boek werd ook gerecenseerd door onze Pluizerrecensent Hilde. Benieuwd wat zij ervan vond?