Properzia is een meisje dat zich niet gedraagt zoals van een meisje in de zestiende eeuw wordt verwacht. Ze heeft een voorbeeldige tweelingzus die dat wel doet en haar meerdere maal redt van een hachelijke situatie waar ze in terechtkomt. Maar Properzia heeft een doel: ze wil beeldhouwster worden. En met een ijzeren wil gaat ze er ook volledig voor, al zorgt dat bij haar vader voor heel wat ongenoegen en moet ze haar grote liefde laten gaan.  Properzia zet door, beleeft het ene avontuur na het andere, blijft trouw aan zichzelf, heeft heel wat vrienden en ze zal uiteindelijk bewijzen dat vrouwen kunnen beeldhouwen.

Een verhaal kan je lezen of kan je beleven. Dit verhaal over de eerste beeldhouwster beleef je van A tot Z en met een vaart waarmee je niet beseft wanneer je een bladzijde omslaat. Properzia spreekt tot de verbeelding en is een krachtige uitzondering in een wereld waar de mannen het voor het zeggen hebben. Dat gegeven is heel intens uitgewerkt. Het is geen zwart-wit verhaal, je begrijpt haar vader die inderdaad fouten maakt en door andere vrouwen schuin wordt bekeken, maar je kan je ook zonder problemen in zijn situatie zetten en zijn bezorgdheid omtrent zijn verantwoordelijkheid om zijn dochters op te voeden en ze goed te laten terecht komen. Heerlijk zijn ook de reacties van de verschillende mannen waar ze mee te maken krijgt (werklieden, rovers, bisschoppen, kunstenaars); het zorgt voor heel wat humor in het boek. Zoals de uitgebreide en kleurrijke gedachtegang van Properzia die meermaals een glimlach uitlokt (Hij zegende me en vervolgens vluchtte hij de kamer uit. Hij snakte naar frisse lucht. De man moest het gevoel gehad hebben dat hij de laatste sacramenten aan een aangeklede tonijn had gegeven.). 

De beschrijvingen zijn zeer visueel: je hebt het gevoel of je even hebt deel gemaakt van het Italiaanse Bologna, dat je zelf in het koude water hebt gelegen en je voelt zelf het vettige oor van de geneesheer tegen je borst. Onbewust neem je heel wat op van het leven in de zestiende eeuw, over de dagdagelijkse dingen zoals klederdracht, eten, boodschappen doen, maar ook over kunst. Er wordt een deur geopend naar hoe men fresco's schilderde of hoe een beeld tot stand kwam. Dankzij de humor wordt het nooit langdradig en worden de spannendste passages wat lichter gemaakt ("Toen greep hij de zoom van mijn jurk en trok me naar zich toe. Maar de rok scheurde als een versleten gordijn. God zegene de honderd generaties motten die er jaren van gesmuld hadden!"). 

In alle opzichten een top-boek, eentje om van te genieten.