Kleuter Lou lucht in dit boek haar hart over haar ouders, of bij uitbreiding alle volwassenen. Ze weten werkelijk niets. Niet dat je op het zebrapad moet lopen omdat er daarnaast krokodillen zitten. Niet dat het eenvoudiger is rommel te laten liggen dan op te ruimen. Niet dat het makkelijker is je pyjama te laten aantrekken dan het zelf te doen. Maar ze zijn gelukkig wel warm en zacht om ‘s nachts tussen te liggen. 

Ronduit hilarisch, dit boek. Je kan niet anders dan hardop beginnen lachen bij de eigenzinnige blik van Lou en de argumenten waarmee ze de wereld op z’n kop zet. Dat grote mensen niets weten, kan volgens Lou niet anders, want “Ze gaan niet eens naar school. Ze werken, maar ik merk niet dat ze daar slimmer van worden.”. Een probleem is ook dat grote mensen niet geleerd hebben te kijken of er monsters onder bed zitten. “Daardoor zijn grote mensen erg bang in het donker. Zeker die van mij. Dus sluip ik elke nacht naar hun slaapkamer. Om hen gerust te stellen.” Bovendien zijn die heerlijke zinnen dan nog eens gezet op een manier die het voorlezen ondersteunt: met de te benadrukken woorden in enorme blokletters in een contrasterende kleur, of met een spatie tussen twee zinnen waar je best even een pauze laat vallen. Chapeau Dries Desseyn voor die vormgeving! Ook het wit en fluo oranje dat switcht naar zwart, oogt prachtig. Lou staat ook visueel helemaal centraal, met haar meer dan weelderige haardos, en zeer uitgesproken mimiek. Haar ouders zijn gereduceerd tot fluo lijnen op de achtergrond, meestal niet veel meer dan armen of benen. Een zalig prentenboek!