Benno heeft het helemaal naar zijn zin in zijn gezellig huisje op de heuvel, ook als het veel regent en het bos onderloopt. Op zo'n dag hoort Benno plots gerommel en zijn hele huis begint te schudden. Uit een gat in de vloer steekt de snuit van een dikke mol. Hij heet Leo en zoekt een droog onderkomen.

De cover toont een gezellige beestenboel. Op de schutbladen zien we een bos: vooraan overdag in pasteltinten en achteraan 's nachts en overstroomd. Op het titelblad poseren Benno en Leo vriendschappelijk. De dieren zijn eenvoudig voorgesteld, maar zeer lief en herkenbaar. De prachtige, kleurrijke illustraties beslaan twee pagina's en zijn voorzien van weinig tekst. Ze zijn expressief en voorzien van humor (Het klavertjevier boven Benno's bed, Benno droomt van meer mollen die uit de vloer kruipen, de twee sprinkhanen die slapen onder het boek Liefde in het bos). Er is een duidelijk contrast tussen de gezellige kleurrijke woonkamer en het grijze, natte bos. 

Benno staat eerst weigerachtig tegenover het logement van Leo, maar die weet Benno te charmeren met een heerlijk ontbijt. Als er nog meer dieren komen aankloppen, helpt Leo Benno overtuigen om opvang te bieden.  Uiteindelijk kan hij genieten van het leuke gezelschap en van het feit dat hij anderen kan helpen. Gek eigenlijk, ik ben nog nooit zo gelukkig geweest, denkt hij.

Het verhaal is actueel, wateroverlast komt regelmatig voor in het nieuws. Opvang van mensen in nood ligt in dezelfde lijn. Voor kinderen is het ook niet gemakkelijk om alles te delen; dit prentenboek maakt dit herkenbaar en bespreekbaar. Het verhaal is eenvoudig en in duidelijke taal geschreven, met een goede opbouw. Een leuk weetje is dat de auteur de zoon is van de illustratrice. Die samenwerking leidde tot een mooi, hartverwarmend en liefdevol resultaat.