Wanneer Monet verhuist naar zijn landgoed in Giverny, trekt hij – zodra het weer dat toelaat – erop uit. Gepakt en gezakt, met schildersezel over de schouder, wandelt hij over velden om hooimijten of bomen te schilderen. Dat klinkt idillischer dan het is, want al snel staat hij oog in oog met een woeste stier, lastige buren, onverlaten die bomen omzagen, of boeren die de hooimijt inladen. En alsof dat nog niet genoeg pech is, is het ook nog eens een erg natte periode. Maar het schrikt Monet niet af: zodra hij een kans ziet, schildert hij er lustig op los. Vanop zijn eigen boot of in het veld: elk werk is een impressionistisch pareltje. En is hij er dan toch niet tevreden van? Dan stookt hij het werk gewoon op in zijn kachel.

Deze tweede strip in de reeks De Magnifieke Monet, toont het plattelandsleven van Monet in Giverny. Zonder woorden, toont het verhaal een wel erg natte zomer of twee, en hoe de schilder ermee omging. De tekeningen zijn duidelijk; hij was een harde werker, een genieter, en best excentriek. Achterin het boek worden zijn gedragingen geduid door korte, informatieve tekstjes: het verhaal is goed onderbouwd door wat we weten over het leven van Monet in Giverny. Zo leer je ook verrassend veel bij over hoe zijn werk tot stand kwam. 

De stijl van tekenen is dan wel helder als in een strip, het kleurgebruik is subtiel en refereert duidelijk aan Monet's impressionisme. De liefde voor de natuur van de schilder, de verwondering die hij voelde, en de noodzaak om dat alles te capteren, is uitzonderlijk goed geslaagd. Ook zijn licht opvliegende karakter is goed in beeld gebracht. Voortdurend moet je als toeschouwer gniffelen om de lachwekkende situaties. Ondanks Monet's 'Franse collère' en de absurditeiten die gebeuren, straalt het geheel echter de rust uit die we kennen uit zijn schilderijen.

Een lust voor het oog én de ziel. Knap!